เรายืนอยู่ห่างจากสวรรค์แค่ร้อยกิโล

"แกชั้นคิดถึงพ่อ"

ฉันบอกเพื่อนที่นั่งอยู่ข้างๆวันหนึ่ง... วันที่ฝนโปรยลงมาทั่วฟ้าจนเหมือนทุกอณูของโลกจะเป็นสีเทาๆ
ในวันนั้นฉันอยู่ที่มหาลัย นั่งอยู่ใต้ตึก รอฝนหยุดจะได้กลับบ้าน
"เดี๋ยววันนึงแกก็เจอพ่อนะ สวรรค์น่ะอยู่ไม่ไกลหรอก..ขึ้นไปบนนู้นแค่ร้อยกิโลเองมั้ง"
เพื่อนของฉันตอบ พลางชี้ขึ้นไปบนฟ้า.. ฟ้าที่มีแต่เมฆสีเทาๆลอยอยู่เต็มไปหมด
"ตราบใดที่ฝนมันยังตกลงมาจากข้างบนได้ สักวันพวกเราตรงนี้ก็ขึ้นไปหาคนที่อยู่ข้างบนได้" เธอพูดต่อ
ฉันได้แต่พยักหน้าหงึกๆ มองฝ่าขึ้นไปยังท้องฟ้า หวังว่าในรอยแยกของก้อนเมฆ พ่ออาจจะกำลังก้มมองลงมา
...แล้วเราก็จะได้สบตากัน

หลังจากนั้น หลายต่อหลายครั้งที่ฉันนั่งมองฟ้า...หวังให้พ่อมองกลับมา
และเมื่อเราเจอกัน เราอาจจะได้แบ่งปันเรื่องราวกว่าสิบปีที่เราต้องพราก จากกันไปไกลแสนไกล

เมื่อไม่กี่วันก่อน เป็นวันครบรอบวันเกิดของฉัน
ฉันหอมแก้มลูกชาย...ของขวัญวันเกิดมีชีวิตที่ดีที่สุดที่ฉันได้รับมาเมื่อปีก่อน
กราบเท้าแม่...เจ้าของหัวใจเสี้ยวใหญ่ที่สุดในชีวิตของฉัน
และเดินไปไหว้พ่อที่ที่บูชา

รูปในกรอบซีดจางลงตามกาลเวลา... แต่ภาพของพ่อที่อยู่ในความทรงจำของฉัน มันกลับเด่นชัดเหมือนดังเดิม
ฉันบอกพ่อว่า "วันนี้วันเกิดลูก ลูกมาขอพรพ่อ... ขอบคุณมากที่พ่อให้ชีวิต ถึงวันนี้เราจะไม่ได้อยู่ด้วยกันแล้ว
แต่ลูกสัญญาว่าจะใช้ชีวิตที่พ่อให้มาอย่างดีที่สุด ลูกจะรักษาเลือดของพ่อครึ่งหนึ่งในร่างกายและใช้มันอย่างรู้ค่า
...ขอบคุณจริงๆสำหรับของขวัญที่พ่อให้ไว้เมื่อ28ปีก่อน"

ความรู้สึกคิดถึงเอ่อล้นขึ้นมาจนขอบตาร้อนผ่าว... และวูบนึงที่น้ำตาของฉันไหลลงอาบแก้ม
ฉันรู้สึกได้ว่าพ่อกำลังมองมาที่ฉัน

...

เหนือขึ้นไปจากบนพื้นโลก... คนที่เรารักต่างรวมตัวกันอยู่ที่นั่น
พวกเขารอคอยเพื่อจะพบเจอผู้เป็นที่รักของเขาอีกครั้ง

ร้อยกิโลจากสวรรค์...ความอบอุ่นจากสายตาแห่งความห่วงใยที่มองลงมา...ยังสามารถสื่อถึงกันได้

ระยะทางและระยะเวลา...ไม่เคยทำให้ความรักลดน้อยลง